Zapraszamy serdecznie na kolejne spotkanie z cyklu Teoria i Praktyka Obrazowania z artystą i edukatorem Pawłem Kulą. Spotkanie odbędzie się w piątek 19.12 o godzinie 17.15 w formie hybrydowej – stacjonarnie na Wydziale Fotografii UAP (bud. B sala 101) oraz przez google meets: https://meet.google.com/eyw-qmzm-dhx
*
Reakcja na światło jest powszechną manifestacją we Wszechświecie — sprawia, że materia jaśnieje, ciemnieje, zmienia barwę, kruszy się. Żaden atom nie pozostaje w spoczynku. Z tej perspektywy fotografia, jaką znamy, może jawić się jako anomalia stawiająca opór entropii. Na peryferiach tej anomalii, gdzieś poza granicami naszej percepcji, obrazy pojawiają się tylko po to, by ponownie zniknąć.
Punktem odniesienia chciałbym uczynić dwie sytuacje, które stanowią dla mnie obecnie impuls do artystycznych, warsztatowych i kuratorskich poszukiwań. Pierwsza z nich dotyczy efemeryczności zjawisk światłoczułości – chciałbym, abyśmy przyjrzeli się praktykom, które nie prowadzą do powstawania trwałych obrazów, stanowiąc alternatywę wobec hegemonii nieustannego ich wytwarzania. Drugie zagadnienie odnosi się do sposobów użycia fotografii, które generują obrazy odbiegające od ludzkich doświadczeń percepcyjnych. Te sytuacje określam roboczo mianem „nie-ludzkiego widzenia”, obejmującego szerokie spektrum eksperymentów z własnoręcznie konstruowanymi, preparowanymi kamerami DIY.
Paweł Kula (1976) — artysta wizualny i edukator. Konstruuje prymitywne kamery fotograficzne oraz archaiczne zabawki optyczne. Wykorzystuje naturalne materiały światłoczułe, archiwa fotograficzne, a także techniki historyczne. Współtwórca idei i metody solarigrafii (2000). Prowadzi warsztaty dotyczące kreatywności, języka wizualnego, historii fotografii oraz praktyk DIY. Mieszka w Szczecinie.
